آی تو که فريب من و چشمان منی
تو که گندم تو که حوا تو که شيطان منی

تو که ويران من بی خبر از خود شده ای
تو که ديوانه ی ديوانه تر از خود شده ای

در نگاه تو که پيوند زد اندوه مرا
چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا
 

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد
باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد

آخرش هم دل ديوانه نفهميد چه شد
 يک شبه ديوانه چشمان که شد

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است
من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است ...