دلتنگي هاي آدمي  را با ترانه اي ميخواند

روياهايش را اسمان پر ستاره ناديده مي گيرد

و هر دانه برفي به اشکي نريخته مي ماند

سکوت سر شار از سخنان نا گفته است  از حر کات نا کرده

اعتراف به عشق هاي نهان

و شگفتيهاي بر زبان نيامده

در اين سکوت حقيقت ما نهفته است.

چشمانم را از خويش باز ميستانم انديشه ، كوتاه مي شود و سايه ها كوتاه و كوتاه تر خورشيد درميانه آسمان است سايه ها به يكباره محو مي شوند عقل را به زاويه سكوت مي كشانم خورشيدي آسمان دلم را فرا مي گيرد سايه ها محو شده اند و فاصله ها حيات ندارند انسان خودش را مي يابد انسان ، لبخند گمشده اش را بر لبانش مي نشاند هرچند نمي توان خورشيد را به مشرق بازگرداند زمان ولي ازدست رفته نيست فاصله ها محو ميشوند و ستيز به پايان رسيده است آدمي به بزرگترين اكتشاف در خويشتن دست مي يابد و رجعت انسان تولد دوباره اوست .